Johanna, 84, woont alleen in een klein dorpje en ervaart regelmatig eenzaamheid. Ze heeft drie volwassen kinderen die allemaal druk zijn met hun eigen gezinnen en werk. Hoewel ze van hen houdt, merkt ze dat hun telefoontjes schaars zijn en meestal alleen plaatsvinden als ze iets nodig hebben. “Mijn kinderen bellen me eigenlijk alleen als ze iets willen,” zegt Johanna zacht.
Het leven van Johanna was ooit heel anders. Ze zorgde altijd voor haar gezin, hielp met klussen, naaide kleding, en paste met liefde op haar kleinkinderen. Haar huis was vroeger een plek vol leven, gelach en geur van zelfgebakken lekkernijen. Nu zijn die dagen voorbij; de kinderen zijn uitgevlogen en leiden hun eigen leven.
Johanna begrijpt dat hun dagen vol zitten, maar de afstand doet pijn. Ze mist de gesprekken, het delen van herinneringen, en het gevoel dat ze gewaardeerd wordt om wie ze is, en niet alleen als iemand die kan helpen. Wanneer ze zelf contact zoekt, krijgt ze vaak korte, gehaaste antwoorden, wat haar verdrietig maakt.
Ze vult haar dagen met lezen, tuinieren, puzzelen en wandelingen, maar het blijft stil in huis. Johanna wil haar kinderen niet tot last zijn, maar verlangt naar echte verbinding en het gevoel dat ze nog steeds belangrijk voor hen is – niet alleen als hulp, maar als moeder.
Johanna vraagt zich soms af of dit haar toekomst is: een leven van eenzaamheid, gevuld met kleine bezigheden. Toch blijft ze hopen op onverwachte telefoontjes en momenten van echte aandacht. Ze hoopt dat haar kinderen ooit zullen beseffen hoeveel ze voor hen heeft gedaan en hoeveel liefde ze altijd voor hen heeft gehad, niet alleen als steun, maar als moeder die onvoorwaardelijk om hen gaf.