Edwin is 45 en werkt al bijna vijftien jaar als vuilnisman. Elke dag gaat hij met trots aan de slag, ook al merken zijn tienerkinderen dat ze soms moeite hebben met zijn beroep.
Voor Edwin is zijn werk belangrijk; hij draagt bij aan de maatschappij en zorgt voor schone straten, iets wat zijn kinderen nog niet altijd volledig begrijpen. Soms proberen ze gesprekken over zijn werk te vermijden of snel van onderwerp te veranderen als vrienden vragen stellen. In het begin kwetste dit Edwin, maar inmiddels heeft hij meer geduld en begrip.
Hij weet dat tieners beïnvloedbaar zijn en dat sommige beroepen in de samenleving meer prestige hebben. Vuilnisman zijn wordt vaak onderschat, maar Edwin ervaart voldoening in zijn werk en ziet zichzelf als een onmisbare schakel in de gemeenschap. Het zware, fysieke werk en de lange dagen vormen geen probleem zolang hij met trots zijn bijdrage levert.
Edwin wil zijn kinderen leren dat een beroep je identiteit niet bepaalt, maar wel de inzet en zorg die je erin stopt. Of je nu directeur of vuilnisman bent, trots op je werk zijn is belangrijk. Hij hoopt dat zijn kinderen op een dag begrijpen dat waarde en succes niet altijd te maken hebben met geld of status, maar met respect voor wat je doet en hoe je anderen helpt.
Met een positieve instelling blijft Edwin doorgaan en laat hij zich niet ontmoedigen. Zijn ambitie is duidelijk: zijn kinderen laten zien dat elk werk belangrijk is en dat echte trots voortkomt uit betrokkenheid en inzet, ongeacht het beroep.