Hans (71) heeft zijn hele carrière in de bouwsector doorgebracht. Hij had gehoopt dat zijn pensioen hem eindelijk rust en zekerheid zou brengen. In plaats daarvan moet hij nu elk dubbeltje omdraaien om de eindjes aan elkaar te knopen. De belofte van een zorgeloze oude dag blijkt een illusie te zijn, vervangen door constante financiële zorgen.
“Je werkt decennialang, draagt bij aan de maatschappij en denkt dat je pensioen je wel zal ondersteunen. Maar nu ik het nodig heb, voelt het alsof ik er nauwelijks op kan rekenen,” zegt Hans gefrustreerd.
Jarenlang fysiek zwaar werk zonder zekerheid
Hans begon als timmerman en werkte zich op in de bouw. De lange dagen en zware arbeid waren niet altijd makkelijk, maar hij was trots op wat hij deed. “Ik heb huizen gebouwd, scholen helpen neerzetten – dingen die er écht toe doen,” vertelt hij. “Maar ik had nooit gedacht dat ik op mijn oude dag zou moeten worstelen om mijn vaste lasten te betalen.”
In plaats van te genieten van zijn welverdiende rust, woont Hans nu in een bescheiden appartement waar hij steeds meer moet bezuinigen. “Elke maand moet ik keuzes maken: betaal ik de rekeningen, koop ik fatsoenlijk eten of houd ik een beetje geld apart voor noodgevallen?”
Kosten stijgen, pensioen blijft achter
De grootste uitdaging voor Hans is de stijgende inflatie. “Alles wordt duurder – boodschappen, energie, huur. Maar mijn pensioen? Dat blijft vrijwel hetzelfde. Hoe moet ik dat volhouden?” vraagt hij zich af.
Dagelijkse offers om rond te komen
Hans moest zijn levensstijl drastisch aanpassen. “Ik gebruik de verwarming nauwelijks meer, draag extra lagen kleding binnenshuis en koop de goedkoopste producten in de supermarkt,” vertelt hij. Zelfs eenvoudige dingen zoals een kop koffie buitenshuis zijn een luxe geworden die hij zich bijna nooit meer kan veroorloven.
Onvoorziene kosten worden rampzalig
Een recente tegenslag maakte alles nog moeilijker. “Mijn wasmachine ging stuk. Vroeger zou ik het gewoon hebben laten repareren, maar nu moest ik diep in mijn spaargeld tasten – en dat is angstaanjagend, want wat als er straks nog iets gebeurt?”
Een verloren toekomstbeeld
Hans had zich zijn pensioen anders voorgesteld. “Ik droomde ervan om te reizen, wat van de wereld te zien. Maar nu kan ik niet eens zo vaak op bezoek bij mijn kleinkinderen als ik zou willen.”
Tijd voor verandering
Volgens Hans moeten er dringend stappen worden ondernomen om ouderen financieel beter te beschermen. “Pensioenen moeten meegroeien met de kosten van levensonderhoud. We hebben geen luxe nodig, we willen alleen niet hoeven kiezen tussen eten en verwarming.”
Zijn advies aan jongere generaties? “Wacht niet tot later om je voor te bereiden. Reken er niet op dat het systeem voor je zal zorgen.”
Ondanks de uitdagingen weigert Hans zich stil te houden. “We hebben jarenlang keihard gewerkt. Het minste wat we mogen verwachten, is een pensioen dat ons een waardig bestaan biedt.”