Lisa (31) is alleenstaande moeder van twee kinderen. Door ernstige gezondheidsproblemen is ze volledig arbeidsongeschikt en moet ze rondkomen van een bescheiden uitkering en toeslagen. Elke week haalt ze voedselpakketten op bij de voedselbank om haar gezin te kunnen onderhouden. Maar er is één ding waar ze telkens tegenaan loopt: sigaretten. Door de almaar stijgende prijzen kan ze haar rookgewoonte nauwelijks nog betalen. Volgens haar zou de voedselbank niet alleen eten moeten verstrekken, maar ook producten die het leven draaglijker maken—waaronder sigaretten.
Overleven met een minimaal budget
Voor Lisa draait het leven om het slim verdelen van haar beperkte inkomen. Huur, energierekening, schoolspullen voor haar kinderen—het geld vliegt erdoorheen. Luxe-uitgaven zitten er niet in. De voedselbank is haar redding als het gaat om boodschappen, maar ze voelt dat er iets mist. “Het is niet alleen eten dat je nodig hebt om te overleven,” zegt ze. “Soms heb je ook iets nodig om mentaal overeind te blijven.”
Sigaretten: geen overbodige luxe, maar een moment van rust
Voor Lisa is roken een manier om even aan de dagelijkse stress te ontsnappen. “Wanneer je constant piekert over geld en over hoe je alles moet regelen, is een sigaret soms het enige moment van ontspanning dat je hebt,” vertelt ze. “Mensen zeggen dat roken een luxe is, maar voor mij voelt het als een noodzaak om niet kopje onder te gaan.”
Met de almaar stijgende prijzen moet ze telkens moeilijke keuzes maken. “Vroeger kon ik een pakje per week kopen zonder me er schuldig over te voelen. Nu moet ik afwegen of ik dat geld uitgeef of iets anders koop. Dat geeft me nog meer stress.”
Moet de voedselbank meer bieden dan eten?
Lisa is enorm dankbaar voor de voedselbank, maar ze vraagt zich af waarom deze alleen basisvoeding verstrekt. “Waarom wordt er niet gekeken naar wat mensen écht nodig hebben? Voor mij is een sigaret net zo essentieel als brood,” legt ze uit.
Ze weet dat roken niet als een eerste levensbehoefte wordt gezien, maar vindt dat er meer begrip mag zijn voor mensen in haar situatie. “Het voelt oneerlijk dat als je arm bent, anderen bepalen waar je je geld aan mag besteden. Waarom mogen mensen die het wél breed hebben hun eigen ontspanning kiezen, en wij niet?”
Is roken echt een basisbehoefte?
Niet iedereen zal Lisa’s mening delen. Veel mensen vinden dat sigaretten niet thuishoren in een voedselpakket. Maar Lisa ziet dat anders. “Ik mis al zoveel in mijn leven. Waarom mag ik niet íets voor mezelf hebben?” vraagt ze zich af.
Ze begrijpt dat roken ongezond is, maar ziet het als een persoonlijke keuze. “Mensen onderschatten hoe zwaar het is om constant met geldzorgen te leven. Als een sigaret mij helpt om de dag door te komen, waarom zou ik daar dan niet recht op hebben?”
Wat vind jij?
Moeten voedselbanken zich alleen richten op voeding, of moeten ze ook rekening houden met andere behoeften van mensen in armoede? Is roken een keuze, of kan het in sommige gevallen gezien worden als een middel om met stress om te gaan? Deel je mening en laten we samen nadenken over wat waardigheid en keuzevrijheid betekenen in moeilijke tijden.