Voor Yassir en zijn vrouw Amina is het zoeken naar een woning uitgegroeid tot een frustrerende en uitputtende strijd. Ze wonen al drie jaar met hun twee kinderen in een kleine bovenwoning in Utrecht, waar elke vierkante meter telt. “We doen ons best om er iets moois van te maken, maar de muren lijken steeds dichter op ons af te komen,” vertelt Yassir. “Wat het extra moeilijk maakt, is dat er wel woningen zijn – alleen zitten ze muurvast.”
Volgens Yassir ligt een deel van de oorzaak bij het feit dat veel ouderen in ruime huizen blijven wonen. “Het is wrang om te zien hoe sommige buurten volstaan met enorme woningen waar slechts één of twee mensen wonen,” zegt hij. “Ondertussen staan jonge gezinnen zoals wij op wachtlijsten of worden we overboden bij elk bod dat we uitbrengen.”
Hij ziet hoe huizen, ooit gebouwd voor gezinnen met kinderen, nu stil en halfleeg blijven terwijl er een groeiende generatie klaarstaat om een leven op te bouwen. “We hebben het over woningen met drie, vier slaapkamers, grote tuinen, terwijl wij knus met z’n vieren op zestig vierkante meter leven. Het voelt krom.”
Yassir snapt dat het voor ouderen lastig is om te verhuizen, vooral als ze al decennialang op dezelfde plek wonen. “Herinneringen zijn waardevol, dat begrijp ik volledig. Maar het is ook belangrijk om te kijken naar de noden van nu.” Volgens hem is het tijd voor een ander systeem – eentje dat ruimte maakt voor beweging. “Het is niet dat ik mensen hun huis wil afpakken,” benadrukt hij. “Maar het idee dat je zonder enige prikkel voor altijd op zoveel ruimte mag blijven zitten, werkt verlammend voor de rest van de markt.”
Een zachte duw in de rug, zo noemt hij het. “Maak verhuizen aantrekkelijker. Bied bijvoorbeeld belastingvoordeel of hulp bij het vinden van een geschikte seniorenwoning. Er moet iets tegenover staan. Als je mensen de keuze geeft, dan komt er misschien beweging.”
De frustratie van Yassir is niet uniek. In zijn vriendenkring worstelen velen met dezelfde uitdaging: te veel concurrentie, te weinig aanbod. Hij spreekt zelfs over koppels die uit elkaar gaan en nog maandenlang samen in één woning blijven omdat er simpelweg geen alternatieven zijn.
“Ik geloof echt dat het anders kan,” zegt hij hoopvol. “Als we meer levensloopbestendige woningen bouwen én het voor senioren comfortabel maken om kleiner te gaan wonen, dan stroomt de markt weer door. Dan krijgen gezinnen als het onze ook een kans op een thuis.”
Toch weet hij dat het een gevoelig onderwerp is. “Het raakt aan persoonlijke vrijheid. Maar als we niet durven praten over herverdeling van ruimte, blijven we vastzitten in deze impasse.” Yassir kijkt naar de toekomst van zijn kinderen en vraagt zich af in wat voor samenleving zij straks volwassen worden. “Een woning zou geen luxe moeten zijn,” besluit hij. “Het is een basisbehoefte. En daar moeten we als maatschappij eerlijker naar gaan kijken.”