Arjan is 64 jaar, met pensioen, en woont al decennia met plezier in zijn rustige tussenwoning in een dorpje net buiten Zwolle. Zijn leven is simpel, bescheiden en overzichtelijk – tot zijn buurman onlangs aanklopte met een voorstel dat Arjans hele gemoedsrust overhoop gooide: een nieuwe, dure schutting van composiet. Prijskaartje? Meer dan tweeduizend euro. “Dat is voor mij gewoon absurd,” zegt Arjan. “Alsof ik dat ergens uit een oude sok trek.”
Zijn buurman is begin 40, heeft een goedbetaalde baan in de IT en zit in een totaal andere levensfase. “Hij wil een strakke tuin met alles erop en eraan. Snap ik ook wel met jonge kinderen, maar ik heb simpelweg het geld niet,” zucht Arjan. “Mijn pensioen is net genoeg om de maand door te komen. Een paar boodschappen extra en ik moet al schuiven.”
Wat voor de buurman een upgrade is, voelt voor Arjan als een dreigement: meedoen of de goede buurrelatie op het spel zetten. “Hij bedoelt het vast goed, maar het voelt alsof ik gedwongen word mee te doen aan iets dat ik me niet kan veroorloven. Alsof ik een blok aan zijn been ben,” zegt Arjan. “Ik wil geen spelbreker zijn, maar dit kan ik gewoon niet dragen.”
Het dilemma vreet aan hem. Arjan wil geen conflict met de buren, maar ook niet kromliggen voor een schutting die hem financieel over de rand duwt. En dat levert naast geldstress ook een bak schuldgevoel op. “Vroeger kon ik zulke dingen samen met mijn vrouw bespreken,” zegt hij zacht. “Sinds ze er niet meer is, moet ik het allemaal zelf uitvogelen. En dat maakt het alleen maar zwaarder.”
De situatie heeft Arjan inmiddels slapeloze nachten bezorgd. “Ik voel me klein, afhankelijk en een beetje beschaamd,” bekent hij. “Alsof ik niet meedoe in de maatschappij omdat ik simpelweg niet meer genoeg geld heb.” Toch probeert hij hoopvol te blijven en zoekt hij naar een compromis: misschien alleen de ergste stukken vervangen, of een goedkopere oplossing vinden. “Maar ik heb geen idee of hij daarvoor openstaat. Voor hem is geld gewoon geen issue.”
Het verhaal van Arjan laat zien hoe een simpele tuinafspraak ineens kan uitgroeien tot een groter sociaal probleem: de stille kloof tussen generaties, tussen welvaart en overleven. Arjan is de eerste om toe te geven dat hij het zijn buurman gunt. “Maar moet dat ten koste gaan van mijn financiële zekerheid? Van mijn nachtrust?” vraagt hij zich hardop af.
Of er een middenweg komt, weet Arjan nog niet. Wat hij wel weet, is dat het niet alleen om een schutting gaat. “Het gaat om respect. Begrip. Weten dat niet iedereen op dezelfde manier leeft – of kan leven.” Zijn hoop? “Dat we elkaar in het midden kunnen ontmoeten. Letterlijk en figuurlijk.”