In een tijd waarin je om de oren wordt geslagen met deodorantreclames, wasmiddelen met berglucht en influencers die hun douche-routines delen, is het verhaal van Mariska (49) ronduit opvallend. Terwijl veel mensen elke dag onder de douche springen en hun kleding na één keer dragen al in de was gooien, pakt Mariska het totaal anders aan. “Waarom zou ik iets schoonmaken dat nog niet vies is?” zegt ze met een glimlach. En dat geldt dus voor zowel haar lichaam als haar kleding.
Mariska is voedingscoach, woont in Amersfoort en leeft al jaren volgens wat ze zelf een “nuchter hygiënebeleid” noemt. Ze doucht één keer per week en wast haar kleding pas na vier à vijf keer dragen. “Mensen vinden dat raar of zelfs vies,” geeft ze toe, “maar dat is vooral omdat we zijn opgegroeid met het idee dat overmatig wassen normaal is.”
Maar voor haar is dit geen trend of statement – het begon ooit uit noodzaak. Door een hardnekkige huidklacht moest ze haar doucheroutines drastisch verminderen. Tot haar verbazing voelde ze zich er niet slechter door – integendeel. “Mijn huid knapte er juist van op. En toen ik merkte hoeveel geld en water ik bespaarde, dacht ik: waarom zou ik teruggaan?”
In een gemiddeld huishouden vliegt de douchegel erdoorheen en piept de wasmachine dagelijks van vermoeidheid. Mariska? Die doet bijna drie jaar met één fles douchegel en draait hooguit twee keer per week een klein wasje. Haar waterrekening? Net iets meer dan honderd euro per jaar.
Het klinkt als een satire, maar dit is haar serieuze levensstijl. Ze koopt zelden nieuwe kleren – alleen als er écht iets versleten is – en sommige kledingstukken gaan bij haar al meer dan twintig jaar mee. “Een jurk van 200 euro klinkt duur, tot je bedenkt dat je ’m twintig jaar draagt. Dan valt het mee, toch?”
Online krijgt Mariska gemengde reacties. Sommigen prijzen haar milieubewuste aanpak, anderen walgen openlijk van haar gewoontes. “Laat mensen denken wat ze willen,” zegt ze. “Ik ruik niet, ik voel me goed en ik leef in lijn met wat de planeet nodig heeft. Wat is daar mis mee?”
Haar verhaal legt een gevoelige zenuw bloot: zijn onze normen over hygiëne echt gebaseerd op noodzaak, of is het een vorm van maatschappelijke druk? En in een tijd van klimaatcrisis en stijgende kosten – wie zijn dan eigenlijk de gekken?
Durf jij net als Mariska tegen de stroom in te zwemmen? Of hou je het toch liever bij je dagelijkse douche en stapels wasgoed? Eén ding is zeker: haar keuzes maken de tongen los.