Voor Sanne, 54 jaar, begon het allemaal met een droom: een knusse woning, een kop thee, een goed boek… en een spinnende kat op schoot. Maar nog geen week later stond ze alweer in het asiel met tranen in haar ogen. “Ik dacht dat een kat rust en gezelligheid zou brengen,” vertelt ze, “maar het voelde alsof ik mijn vrijheid kwijt was.”
De beslissing om een huisdier te nemen kwam niet uit het niets. Na een lange periode van alleen wonen verlangde Sanne naar wat leven in huis. “Ik wilde gezelschap, maar geen chaos,” blikt ze terug. Toen ze in het asiel oog in oog stond met een jonge grijs-witte kater, was ze op slag verkocht. “Hij keek me aan met die grote ogen en ik smolt. Het voelde als een match.”
De eerste dagen waren sprookjesachtig. De kat kroop dicht tegen haar aan, speelde vrolijk met alles wat los en vast zat, en leek perfect in haar leven te passen. “Maar al snel veranderde dat,” zegt ze met een frons. “Hij miauwde aan één stuk door, wilde constant aandacht, en zat letterlijk áltijd achter me aan. Het werd me gewoon te veel.”
Sanne, die gewend is aan stilte en routine, voelde zich plots opgesloten in haar eigen huis. “Alsof er iemand permanent bij me logeerde,” legt ze uit. “Ik kon niet eens rustig douchen zonder dat hij aan de deur krabde.”
De drukte, het verantwoordelijkheidsgevoel en de onverwachte intensiteit van een kat in huis werden haar al snel te veel. “Hij was lief, begrijp me niet verkeerd, maar het vrat al mijn energie op,” zegt ze. “Het voelde meer als een verplichting dan een verrijking.”
Na dagen twijfelen besloot Sanne om het dier terug te brengen. “Ik voelde me een monster, echt waar,” vertelt ze. “Maar ik wist ook: dit is niet eerlijk naar hem toe. Hij verdient iemand die het wél aankan.”
De reacties uit haar omgeving waren gemengd. Sommigen vonden haar eerlijk en moedig. Anderen noemden haar oppervlakkig en impulsief. “Dat oordeel voelde zwaar. Maar ik geloof nog steeds dat ik het juiste heb gedaan – voor ons allebei.”
Sanne denkt nog vaak aan de kater. “Ik hoop dat hij nu bij iemand woont die net zoveel van hem houdt als ik, maar wél de energie heeft die hij nodig heeft.”
Ze kijkt nu met andere ogen naar huisdieren. “Een dier adopteren is geen impulsieve beslissing. Het vraagt toewijding. Liefde alleen is niet genoeg als het niet past in je leven.”
Voorlopig houdt Sanne het bij planten, boeken en af en toe een logeerpoes van een vriendin. “En dat is ook oké,” besluit ze. “Niet elke droom moet werkelijkheid worden om te weten wat je echt nodig hebt.”