Agnes, 68 jaar en weduwe sinds haar 59e, dacht dat ze iets goeds deed toen ze haar kind een flinke financiële duw in de rug gaf. Ze had jarenlang zuinig geleefd, geen nieuwe auto gekocht, zelden uit eten gegaan, en altijd gedacht: “Later zal dit geld goed van pas komen.” En toen kwam dat ‘later’—maar niet voor haarzelf.
Haar kind wilde een huis kopen. Een droom, in deze tijd haast onbetaalbaar. Agnes twijfelde geen moment en haalde haar spaarrekening leeg. Twintigduizend euro. Niet als cadeau, maar als lening. In goed vertrouwen. Ze spraken samen af dat het netjes terugbetaald zou worden: duizend euro per maand.
“De eerste maand kreeg ik dat bedrag ook netjes,” vertelt Agnes. “Ik dacht: kijk, dat is karakter. Maar daarna… niets meer. Geen betaling, geen belletje. Stilte.”
Weken werden maanden. En toen hoorde Agnes via-via dat haar zoon – of dochter, dat wil ze liever niet zeggen – op vakantie was gegaan. Geen weekendje Texel, geen camping in Frankrijk. Nee, een luxe trip naar Thailand. Vijfduizend euro, all-inclusive. En plots was de teleurstelling ondraaglijk.
“Ik had het ze nog gegund ook, als ze het hadden besproken,” zegt ze. “Maar dit voelt als misbruik. Alsof ik een pinautomaat ben met emoties.”
Want het is niet alleen het geld dat steekt. Het is de stilte. De afstand. Het gevoel dat ze is afgeschreven zodra het geld binnen was. Waar ze ooit een warme, hechte band hadden, is nu een kilte ontstaan die ze niet had zien aankomen. “Ik zie ze minder, hoor ze zelden. En als ik zelf eens iets zeg over de lening, wordt het gesprek snel afgekapt.”
De vraag is nu: wat doet Agnes? Blijft ze stil en slikt ze haar verdriet in, uit angst dat het contact voorgoed verdwijnt? Of stelt ze eindelijk grenzen – en eist ze haar geld terug?
“Ik ben geen bank, maar ook geen deurmat,” zegt ze. “Ik wil ze niet kwijt, maar ik wil mezelf ook niet kwijtraken.”
Haar verhaal is een waarschuwing aan ouders én kinderen. Geld uitlenen binnen de familie klinkt liefdevol, maar het verandert de dynamiek. Wie het geld krijgt, draagt verantwoordelijkheid. En wie het geeft, hoopt op wederzijds respect. Als dat ontbreekt, is het niet alleen de rekening die blijft liggen – maar ook de relatie die afbrokkelt.
Wat zou jij doen als je kind het geld vergokte aan luxe, terwijl jij je nachten lang afvraagt of je genoeg overhoudt voor de komende jaren? Zou jij het terug eisen? Of de rust bewaren en de pijn inslikken?
Deel je mening hieronder – want dit is een gesprek dat we allemaal moeten voeren, voordat liefde in schuld verandert.