Marga (60) dacht dat ze eindelijk de rust had gevonden waar ze al jaren naar verlangde toen ze naar haar nieuwe woning verhuisde, een charmant huisje in een rustige straat net buiten Apeldoorn. Maar de warmte van het buurtcontact die haar in het begin welkom heette, is inmiddels omgeslagen in iets waar ze het liefst met een grote boog omheen loopt.
“In het begin leek het zo gezellig,” vertelt Marga. “De buurvrouw stond op dag één met een appeltaart aan de deur, en binnen een week wist de halve straat mijn voornaam, waar ik vandaan kwam en dat ik alleen woonde.” Ze lachte toen nog om al die aandacht, maar diezelfde openheid begon haar later parten te spelen.
Wat begon als spontane gesprekjes op straat, veranderde langzaam in een soort informele buurtverhoren. “Elke keer als ik naar de supermarkt ging, werd ik opgewacht met vragen als ‘Waar ga je heen?’ of ‘Wie was die meneer die we zagen parkeren voor je huis?’” zegt Marga, die zich steeds minder op haar gemak voelde in haar eigen straat.
Ze noemt zichzelf geen kluizenaar of zuurpruim. “Ik help graag iemand met een pakketje aannemen of een praatje bij de brievenbus, maar ik hoef geen buurtsoap te worden.” Toch had ze nooit verwacht dat buren zich zo vrij zouden voelen om haar leven te becommentariëren alsof het een wijkproject was.
De druppel kwam toen een van de buren haar op een zonnige zondagochtend vroeg: “Goh, ben jij nog steeds single? Dat lijkt me zo stil.” Marga was met stomheid geslagen. “Alsof dat iemands zaak is. Alsof ik moet uitleggen waarom ik gelukkig ben zonder partner.” Ze glimlachte nog beleefd, maar iets in haar brak.
Sindsdien heeft Marga een grens getrokken. Ze beantwoordt berichten in de buurtapp niet meer, laat uitnodigingen voor borrels onbeantwoord en houdt haar begroetingen tot een knikje op afstand. “Het is alsof ik moet kiezen tussen gezelligheid of mijn privacy, en ik kies voor het laatste.”
Niet iedereen begrijpt haar keuze. “Waarom kom je niet meer langs?” vragen buren haar. “Je was altijd zo leuk.” Maar Marga voelt zich niet schuldig. “Als mensen me alleen leuk vinden als ik alles met ze deel, dan is dat geen echt contact. Dat is nieuwsgierigheid vermomd als interesse.”
Voor Marga betekent thuiskomen tegenwoordig vooral: op adem komen. Ze wil niet constant het gevoel hebben dat er over haar wordt gepraat zodra haar voordeur dichtvalt. “Het is mijn huis, mijn leven. En ik bepaal zelf wie er deel van uitmaakt.”
Ze snapt dat burencontact voor sommigen een verrijking is, maar voor haar voelt het als een indringer. “We hoeven niet allemaal vrienden te zijn. Gewoon elkaar met rust laten, dát is pas burenliefde.”
Wat denk jij? Heeft Marga groot gelijk dat ze haar grenzen bewaakt, of is ze te streng voor haar goedbedoelende buren?