In de straten van Spijkenisse fietst Jeffrey, 39 jaar, elke dag met een plastic tas aan zijn stuur en een versleten werkvest om zijn schouders. Niet op weg naar werk of vrienden, maar op jacht naar lege blikjes en flessen. Zijn doel? Genoeg statiegeld verzamelen om zijn drie katten te kunnen voeden – en zichzelf een beetje waardigheid te gunnen.
Twee van de katten waren van zijn overleden moeder. “Ik heb haar beloofd dat ik goed voor ze zou zorgen,” vertelt hij. En die belofte drijft hem, elke dag weer, door parken, winkelcentra en vuilnisbakken. Waar de meeste mensen hun neus ophalen, bukt Jeffrey zich diep in de bakken, op zoek naar dat ene blikje van 15 cent.
Sinds zijn verhuizing naar Spijkenisse, na financiële problemen en het verlies van zijn woning in Rotterdam, is zijn leven veranderd. Hij heeft geen vast inkomen, geen vangnet. Maar wel zijn fiets, zijn tas, en zijn dieren. “Als ik dit niet doe, hebben ze niets te eten. Punt.”
Jeffrey’s route is uitgekiend: ochtend, middag en avond rijdt hij zijn vaste rondes. Op goede dagen haalt hij tot 35 euro op. “Het is vies werk, maar het moet. En ik ben er goed in.” Niet elk blikje is bruikbaar; veel zijn beschadigd of missen de juiste code. Toch geeft hij niet op.
Hij is inmiddels een bekend gezicht in de buurt. Mensen spreken hem aan, sommigen bieden hem spontaan zakken met lege flessen aan. “Dat geeft hoop,” zegt hij. “Niet iedereen kijkt op je neer.” Toch voelt hij het stigma van wat hij doet. “Veel mensen begrijpen het niet. Maar ik zie het als werk. Ik zorg voor mijn dieren. Daar heb ik geen excuus voor nodig.”
Zijn katten zijn zijn anker in een wereld die steeds harder lijkt te worden. Jeffrey’s verhaal is er één van volharding, liefde en overleven. En van een systeem waar mensen tussen wal en schip raken – tenzij ze zelf een fiets pakken en vuilnis gaan rapen.
Wat vind jij? Heldhaftige doorzetter of pijnlijk voorbeeld van falend beleid? Laat het weten in de reacties.