Voor de buitenwereld lijkt Marianne, 71 jaar en woonachtig in een rustige villawijk, een lieve, zorgzame moeder en grootmoeder. Maar achter haar vriendelijke glimlach schuilt een geheim dat ze zorgvuldig verborgen houdt: ze heeft haar testament ingrijpend gewijzigd, zónder medeweten van haar kinderen. “Ze denken dat ze alles erven,” zegt ze nuchter, “maar dat is allang niet meer zo.”
Na het overlijden van haar tweede man Karel begon Marianne anders naar haar nalatenschap te kijken. In eerste instantie had ze alles geregeld met het oog op haar twee kinderen uit haar eerste huwelijk, Linda en Thomas. Maar de jaren met Karel – en vooral met zijn kinderen – hadden haar blik verruimd. “Ze kwamen altijd langs, hielpen ons in huis, en waren er op moeilijke momenten. Het voelde oneerlijk om hen niets na te laten.”
Hoewel Marianne en Karel onder huwelijkse voorwaarden trouwden – grotendeels om geruzie met de kinderen te voorkomen – groeide er in stilte iets warms tussen haar en Karels kinderen. Ondertussen bleef de relatie met Linda en Thomas stroef. “Ze konden hem nooit echt accepteren. Ze zagen hem als indringer, als bedreiging voor hun ‘erfenis’. En ik? Ik zat er middenin.”
Na Karels dood bleef Marianne achter met gemengde gevoelens. Ze erfde alles, zoals afgesproken. Maar de loyaliteit van Karels kinderen in zijn laatste maanden maakte diepe indruk. “Zij zorgden voor me toen ik het moeilijk had. Mijn eigen kinderen waren druk met hun eigen levens. En plots dacht ik: waarom zouden zij geen deel krijgen van wat ik achterlaat?”
Dus paste ze haar testament aan. In het diepste geheim. “Ik heb ze allemaal opgenomen – ieder krijgt zijn deel,” zegt ze beslist. “Mijn eigen kinderen krijgen nog steeds genoeg. Maar ik laat me niet chanteren door bloedbanden alleen.”
De confrontatie met haar kinderen stelt ze uit – tot na haar dood. In haar testament zitten twee handgeschreven brieven, met uitleg en liefdevolle woorden, in de hoop dat Linda en Thomas ooit zullen begrijpen waarom ze deze keuze maakte. “Ik wil geen ruzie, ik wil rechtvaardigheid. En soms betekent dat: dingen doen die anderen pas later zullen snappen.”
Marianne weet dat haar keuze op weerstand zal stuiten. Misschien woede. Misschien afstand. “Maar ik heb mijn hele leven gegeven aan anderen. Nu bepaal ik zelf wat rechtvaardig voelt. En ik wil rustig sterven, wetend dat ik heb gedaan wat juist is – niet wat gemakkelijk is.”