Marianne (73) bevindt zich in een huwelijk dat niet meer is zoals ze ooit had gehoopt. Haar man, Jan, lijkt steeds ongezelliger te worden, en soms vraagt ze zich af of ze hiermee verder wil.
“We zijn al samen sinds mijn achttiende,” vertelt ze. “Op mijn 21ste zijn we getrouwd. Destijds had ik geen idee dat een relatie ook anders kon zijn. Jan was altijd koppig, had een sterke eigen wil en dacht vooral aan zichzelf. Maar hij had ook zijn goede kanten. Hij zorgde voor een stabiel leven, was loyaal en vergat nooit mijn verjaardag. Hoeveel mannen doen dat nog?
Toen de kinderen nog thuis waren, leek alles te werken. Ze hadden hun eigen leven binnen hetzelfde huis en gingen niet te veel op elkaars lip zitten. Maar nu de kinderen het huis uit zijn en Jan met pensioen is, merkt Marianne hoe moeilijk het samenleven met hem eigenlijk is geworden.
“Ik voel me steeds meer als een last in mijn eigen huis”
Wat vroeger kleine ergernissen waren, voelt nu als een voortdurende strijd. “Jan is vaak in een slecht humeur, soms dagen achter elkaar zonder duidelijke reden. Als ik iets verkeerd doe – of hij dénkt dat ik iets verkeerd doe – dan moppert hij erop los,” vertelt ze.
Zelfs hun kinderen hebben haar aangespoord om meer respect voor zichzelf te eisen. “Ze zeggen dat ik dit niet hoef te pikken en dat ik beter verdien,” zucht ze.
Toch heeft Marianne geen concrete plannen om te scheiden. “Wat moet ik nu nog? Na al die jaren uit elkaar? Mijn vriendinnen zeggen dat ik nog genoeg leven voor me heb, maar ik zie dat niet zo.”
Het idee van alleen oud worden maakt haar bang. “Wil ik mijn ruime huis echt inruilen voor een klein appartementje? De gedachte alleen al schrikt me af. Misschien ben ik materialistisch, maar dit huis is mijn thuis. En wie weet, misschien wordt Jan na verloop van tijd weer gezelliger. Gelukkig hebben we genoeg ruimte om elkaar uit de weg te gaan.”
Waarom Marianne blijft
Marianne’s keuze om bij Jan te blijven heeft minder te maken met liefde en meer met zekerheid en stabiliteit. Op haar leeftijd is scheiden geen gemakkelijke keuze. Ze is bang voor de onbekende toekomst en twijfelt of haar leven er beter op zou worden.
Ze hoopt dat de situatie nog kan verbeteren. Misschien worden de scherpe randjes vanzelf minder, misschien raakt Jan meer gewend aan zijn pensioen en vindt hij zijn oude zelf terug.
Haar kinderen en vriendinnen zeggen dat ze altijd nog kan kiezen voor een nieuw begin, maar Marianne denkt daar anders over. Ze probeert zich te focussen op wat er nog wél is, in plaats van wat ontbreekt.
Is blijven de beste keuze?
De angst voor verandering en het vooruitzicht om alleen te zijn, houden haar tegen om drastische stappen te zetten. “Het vooruitzicht van alleen wonen voelt enger dan het vooruitzicht van een mopperende Jan,” geeft ze toe.
Toch blijft de vraag knagen: Kiest ze voor gemak en zekerheid, of zou ze moeten opkomen voor haar eigen geluk?
Wat denk jij? Moet Marianne op haar leeftijd nog de stap zetten om te scheiden en voor zichzelf te kiezen, of is het begrijpelijk dat ze de zekerheid van haar huwelijk niet opgeeft? Laat je mening achter en discussieer mee!