Evelien, 47 jaar en moeder van twee pubers, ligt wakker van iets wat je niet vaak hardop hoort zeggen: ze is boos op haar ouders omdat ze hun pensioen erdoorheen jagen alsof ze de loterij hebben gewonnen. En dat terwijl zij en haar broer zich steeds meer zorgen maken over hun eigen financiële toekomst.
Haar ouders, begin 80, leven alsof ze twintig jaar jonger zijn. Cruises, nieuwe auto’s, etentjes in sterrenrestaurants – alles moet kunnen. “Het is alsof ze denken dat geld nooit opraakt,” zucht Evelien. “Ik gun ze heus hun plezier, maar wat blijft er straks over als ze ineens zorg nodig hebben – of erger nog, als wij alles moeten opvangen?”
De druppel kwam een paar weken geleden. Haar vader verraste iedereen met een gloednieuwe elektrische SUV van bijna 60.000 euro. “Waarom, in hemelsnaam?” vraagt Evelien zich af. “Ze rijden twee keer per week naar de supermarkt en verder nergens heen.” Toen ze haar zorgen voorzichtig uitsprak, kreeg ze meteen een bits antwoord: “Het is óns geld. Daar gaan we van genieten zolang het kan.”
Die woorden bleven hangen. “Alsof wij als kinderen er niets toe doen. Alsof het niet ook ónze toekomst is die ermee gemoeid is.” Want wat als er straks geen spaargeld meer is voor een zorginstelling? Wat als er geen geld overblijft om schulden af te lossen of om de uitvaart te regelen? “Dan komen ze wél bij ons aankloppen,” zegt Evelien bitter.
Op online fora kreeg ze niet bepaald de steun waar ze op hoopte. “Ze hebben gelijk,” schreven mensen. “Laat ze genieten. Jij regelt je eigen toekomst maar.” Maar Evelien vindt dat te makkelijk. “Zolang het goed gaat, is het makkelijk praten. Maar wat als hun gezondheid instort? Dan mogen wij het opvangen, ook financieel. Dus ja, het ís ons probleem.”
Wat haar het meeste steekt? Dat haar ouders het gesprek afkappen zodra het over geld of nalatenschap gaat. “Ze doen alsof we aasgieren zijn, terwijl ik gewoon duidelijkheid wil. Is het zo gek om te vragen of er een plan is? Of we iets moeten verwachten – of helemaal niks?”
Toch voelt ze zich schuldig. Ze wil haar ouders niet het gevoel geven dat ze hen hun geluk misgunt. “Ik hou van ze. Maar ik wil ook niet op mijn 50ste ineens opdraaien voor een crisis die voorkomen had kunnen worden.”
Evelien weet dat ze niet de enige is. Steeds meer mensen van haar generatie balanceren tussen zorg voor hun kinderen én hun ouders. “En ondertussen wordt ons verweten dat we ondankbaar zijn als we iets zeggen over geld.”
Haar boodschap is duidelijk: “Geniet van je pensioen, natuurlijk. Maar vergeet niet dat jouw keuzes vandaag invloed hebben op het leven van je kinderen morgen.”